Gdy zimowe mrozy na dobre skują wodę w kanałach, Holendrzy masowo wybierają się na łyżwy, a kanały zamieniają się w tory łyżwiarskie. Wokół kanałów rozkładają się stragany z tradycyjnymi smakołykami i panuje atmosfera rodzinnego pikniku.
Długie kanały wymuszają specyficzny styl jazdy długodystansowej lub szybkiej, dlatego też w Holandii najpopularniejsze są nie figurówki ani hokejówki, tylko „norwegi".  Zakłada się je na gołe stopy, bez skarpetki - wówczas lepiej układają się do stopy. Jazda po zamarzniętych kanałach jest specyficzna. Kanały są stosunkowo wąskie i, przynajmniej w mieście, co jakieś 800 metrów trzeba wychodzić na powierzchnię, żeby ominąć mostek i znów wrócić na lód.

Choć są oczywiście możliwości do jazdy po sztucznych lodowiskach, to właśnie jazda po naturalnym lodzie w plenerze jest w Holandii najpopularniejsza. W niektórych rejonach, żeby ochronić naturalne tory lodowe, wydawane są zakazy żeglugi dla statków.

Wyczynowi łyżwiarze przyzwyczajeni do jazdy na sztucznych torach nie mają szans z bardziej zaawansowanymi, ale wciąż amatorskimi łyżwiarzami na holenderskich kanałach, którzy mają wyczucie tego nierównego, naturalnego lodu i potrafią bezbłędnie omijać przeszkody i pęknięcia na powierzchni. Załamanie się lodu jest ryzykiem, z którym każdy się liczy. Dlatego łyżwiarze mają specjalne przyrządy, dzięki którym mogą się bez problemu wydostać z przerębla.    

Łyżwiarstwo w Holandii zawdzięcza swoją popularność niezwykle mroźnym zimom w XVII wieku, nazywanym nawet mini epoka lodowcową. Prawdopodobnie jazda na łyżwach po zamarzniętych kanałach było wówczas szybsze niż poruszanie się pieszo po drodze, o których się mówi, że jest ich w Holandii mniej niż kanałów i rzek. To właśnie w holenderskiej prowincji, Fryzji, odnaleziono najstarsze łyżwy świata - kości zwierzęce przywiązywane do butów.

Długą tradycję mają zawody w jeździe na łyżwach urządzane na kanałach i rzekach. Do najsłynniejszych należy fryzyjski Wyścig Jedenastu Miast - Elfstedentocht. Jego początki sięgają XIII wieku. Łyżwiarze, zarówno wyczynowi, jak i amatorscy, mają do pokonania dystans 200 kilometrów kanałów, jezior i rzek mijając 11 fryzyjskich miast. Wyścig nie jest cykliczny. Żeby się odbył, musi być spełniony wymóg bezpieczeństwa - lódna całej trasie musi mieć 15 cm grubości. Ze względu na raczej łagodne zimy w XX wieku wyścig miał miejsce tylko 15 razy: ostatni w 1997. Zwycięzcy udało się pokonać 200 kilometrową trasę w 7 godzin. Gdy tylko temperatura spada poniżej zera, podekscytowani Holendrzy dyskutują, czy w tym roku będą szanse na Elfstedentocht. Organizacja odpowiedzialna za wyścig jest w stanie przygotować go w bardzo krótkim czasie ze względu na zmienność i nieprzewidywalność pogody. W ostatnich latach przeniesiono wyścig do Austrii.

źródło: aktywni.pl

< Poprzednia		Następna >